Kenapa begitu?
Awak dan saya.
Kenapa hubungan kita takkan berjaya?
Kita terlalu berbeza.
Saya berjalan memandang ke bawah,
tapi awak berjalan memandang ke langit.
Kita akan berakhir di tempat yang berbeza.
Saya rasa hubungan kita baik pada mulanya.
Saya juga tertawan dengan impian awak.
Apa yang mengubah hati awak?
Jujurlah.
Awak malu dengan saya
kerana saya miskin.
Awak ingat baris terakhir surat yang awak tulis kepada saya
pada ulang tahun keempat kita?
"Mari kita kekal bersama seperti ini selama-lamanya."
Ketika saya membaca baris itu, saya tahu
saya tidak boleh terus bersama awak seperti ini.
Walaupun saya tahu saya tidak boleh sampai ke puncak,
saya masih mengharapkan piano.
Saya sedar awak pun begitu.
Kenapa awak bertahan bersama saya selama dua tahun lagi?
Saya menyesal bersama awak dua tahun itu.
Awak menyesal kerana dua tahun itu lebih daripada menyesal tinggalkan saya?
Jadi?
Apa baiknya sikap realistik dan berhati-hati awak itu?
Ke mana awak tuju dengan berjalan tengok ke bawah?
Saya menyedihkan bagi awak, bukan?
Saya simpati kepada awak.
Semasa awak berjalan, awak nampak pelangi dan bintang terang.
Tapi awak terlepas memandangnya.
Realiti awak sekarang
membuktikan betapa salahnya awak.
Saya faham keinginan awak untuk menasihati sebab dah berjaya.
Tapi cukuplah.
Jangan lihat saya dengan pandangan kasihan.
Saya tak tahan dipandang begitu.
Saya harap kesusahan telah mengubah awak,
tapi awak tak berubah.
Jadi, awak bekerjasama dengan saya untuk projek ini sebab duit.
Betul.
Saya berpisah dengan awak kerana duit.
Saya bekerjasama dengan bekas kekasih kerana duit.
Jadi, jangan jadikannya begitu peribadi.
Tak adil kepada K.
Awak pun. Jangan jadikannya peribadi dengan merisaukan K.
Ini projek saya.
Saya yang paling terdesak antara kamu.
SOUNDTRACK #2
Hei!
Hei, awak tidur lena?
Ya, lena sekali.
Angin awak tak baik hari ini.
Taklah.
Kenapa awak nampak sangat sedih?
Saya rasa letih, mungkin sebab tidur lewat.
Awak nak keluar?
Ya, nak pergi ke kedai LP. Nak ambil piring hitam yang saya pesan.
Saya nak ajak awak, tapi awak nampak letih.
En. Ji!
Helo.
Selamat pagi.
Saya nak ikut awak. Biar saya ambil beg di tingkat atas.
Awak nak pergi mana?
Ke kedai LP.
Tempat yang cantik, jadi saya nak ambil gambar.
Lokasi yang baik. Nanti saya tunjuk.
Kita boleh pergi esok kalau awak mahu.
Ada hal yang mengecewakan awak?
Tak. Kenapa?
Awak nampak macam marah,
tapi awak tak dapat lepaskan.
Imaginasi awak memang bagus, Bonggil.
Bukan begitu.
Nak pergi?
Apa awak buat hari ini?
Saya ada janji temu penting, jadi saya balik lewat. Jumpa malam nanti.
Baiklah. Jumpa nanti.
Kejutan!
Bukan sekarang!
-Kenapa? -Bukan sekarang.
-Apa maksud awak? -Sekarang tak boleh.
-Ada ibu saya. -Hadiah untuknya.
-Untuk dia. -Apa? Apa maksud awak?
Tarik kaki awak.
-Patah jari saya! -Tarik!
Jangan main-main. Saya cakap dengan ibu awak di telefon.
Saya perlu masukkan makanan segar ini ke dalam peti sejuk...
Apa?
Siapa kamu berdua?
Ini bukan kali pertama.
Apa ini?
Biar betul.
Awak bekerja tanpa pengetahuan saya? Ajak pencipta duduk dengan awak?
Maaf saya melanggar janji.
Selain itu, dengan gadis yang namanya awak sebut setiap kali mabuk?
Hei, perlahankan suara awak.
Awak...
Keluar dengan dia? Mengarut betul.
Wah. Melakar gambaran besar.
Gambaran apa?
Awak cakap rindu Hyeonseo setiap kali awak mabuk.
Mereka boleh dengar dari luar.
Awak menangis cakap awak rindu Hyeonseo setiap kali awak mabuk.
Guru piano yang saya pilih dengan deria keenam saya ialah dia.
Awak guna peluang ini dan jadikan K umpan.
-Naik bulu roma saya. -Awak salah sangka.
Tolonglah. Awak nak pulihkan kesihatan dan cinta.
Saya dapat rasa semasa mulakan perniagaan.
Awak memang sangat berkaliber.
Okey, mari kita bantu satu sama lain
untuk menjadi seksi
dan juga berjaya.
Mereka nak keluar.
Ada sedikit salah faham.
Saya Hong Changsik, COO Playing.
Helo.
Dia mengejutkan saya.
Nampaknya CEO kami memulakan projek semasa bercuti.
Dia gila kerja.
-Masalah kesihatannya... -Changsik!
Ya...
-Awak tak sibuk? -Tak sibuk langsung.
-Tapi ada banyak kerja. -Dah siap.
Saya berasa sangat lega
jumpa kamu berdua.
-Terutamanya Cik Do. -Ya?
Saya yang hubungi awak tentang kelas piano.
-Begitu rupanya... -Betul.
Bagaimana saya nak jelaskan, ya?
Kebetulan pula.
Macam dah ditakdirkan.
Changsik. Kami kena pergi. Nanti kita berbual.
-Saya hantar kamu. -Tapi...
-Jom. -Saya baru sampai...
Ambil barang awak.
Mari kita pergi.
Saya bawa ini.
Masukkan ke dalam peti sejuk.
-Selamat tinggal. -Seronok jumpa.
-Nanti saya telefon. -Okey.
Bagaimana dengan janji temu penting?
Saya nak ke sana.
Lega saya dengar.
Kamu berdua bergaduh?
Tak. Kenapa pula?
Kenapa nak bergaduh dengan orang yang memahami?
Saya terharu, tapi tak setanding awak.
Betul?
Pagi tadi awak nampak sedih,
jadi saya pun sedih.
Tak tahu kenapa.
Saya rasa gembira sebaik saja nampak muka awak.
Sungguh?
Gembira saya mendengarnya.
Gunalah lampu penunjuk...
Jumpa nanti.
Wah, saya tak pernah pergi tempat begini.
-Hebat, bukan? -Ya.
Awak tahu?
En. Ji?
Mereka baru batalkan. Patutnya beritahulah saya lebih awal.
Sekarang ini, orang tak beradab. Awak kata nak buat rakaman di sini, bukan?
Saya nak lihat sekeliling.
-Terima kasih. -Sama-sama.
Awak kumpul LP?
Ya. Saya nak beli yang ini di Korea.
Album ini.
Saya pun suka.
Lagu keempat Schubert.
Ya. Apa nama lagu itu?
Unfinished Symphony.
Schubert mula menulis pada usia 20-an,
tapi mati sebelum melengkapkannya.
Itulah sebabnya ia belum selesai.
Menyedihkan.
Ya, betul.
Dia alami banyak kesulitan.
Lagunya yang ceria pun menyebabkan orang sebak.
Aduh...
Suho!
Suho, awak kenapa?
Awak tak apa-apa?
Hei, apa masalahnya?
-K. Hubungi 911. -Baik.
Duduklah. Awak tak apa-apa?
-Awak okey? -Saya okey.
-Saya tak apa-apa. -Helo?
-Jangan. -Nak ke mana?
Hei!
Suho? Awak tak apa-apa?
-Air. -Saya pergi beli.
Ini masalah kesihatan yang En. Hong cakap?
Bukan masalah besar.
Apa maksud awak bukan masalah besar? Awak pucat dan pengsan.
Adakah awak
kurang zat makanan?
Biar betul.
Sebab awak kerja sepanjang malam dan hanya minum kopi.
Awak dah gila?
Tinitus takkan menyebabkan saya gila.
-Apa? -Tinitus.
Berlaku apabila keadaannya buruk.
Apa jenis tinitus yang...
Awak menakutkan saya.
Kenapa awak takut?
Nampaknya awak risau tentang saya.
Bukan. Saya fikir awak pengsan.
Saya akan risau juga kalau anjing pengsan.
Awak...
Awak memang petah berkata-kata.
Awak pasti awak tak apa-apa?
Air.
Terima kasih.
Sekejap.
Helo?
Ya.
Semuanya baik.
Saya beri sebanyak ini untuk empat.
Itu terlalu sedikit.
Kita dalam kemelesetan. Awak takkan dapat tawaran sebaik ini.
Tapi...
Apa pendapat awak?
Biar saya fikir dulu dan beritahu awak.
Baiklah.
Terima kasih.
-Saya akan hubungi secepat mungkin. -Okey.
Terima kasih.
Selamat tinggal.
Awak menakutkan saya. Bila awak sampai?
Apabila awak mula mengelamun.
Itu tak pernah berlaku semasa bersama dia.
Saya tak senang hati lihat dia begitu.
Sudah tentu.
Berita yang menyedihkan,
tapi awak jangan keliru.
Awak cuma terkejut. Tak bermakna awak ada perasaan kepada dia.
Ya.
Orang yang lupa masa silam tiada masa depan.
Walaupun kami berbaik semula,
ia seperti menonton filem selepas tahu jalan cerita.
Betul kata awak.
Awak bercakap macam ada sesuatu yang boleh dipulihkan.
Apa?
Apa maksud awak?
Itu takkan berlaku.
Serius, takkan berlaku.
Saya fikir awak akan semakin rapat jika tinggal sebumbung.
Tapi melihat awak begitu tegas, rasanya takkan berlaku.
Kafein tak baik untuk tinitus. Saya pasti awak dah tahu.
Kenapa? Awak kasihankan saya?
Awak hidup senang, tak perlu dikasihankan.
Betul.
Awak nak belajar piano
sebab penyakit itu?
Ya.
Belajar alat muzik boleh membantu.
Bila penyakit awak bermula?
Apabila mulakan syarikat.
Kenapa bekerja terlalu kuat?
Awak tahu sikap saya apabila suka sesuatu.
Awak ingat
permainan zombi itu?
Saya berjaga tiga malam untuk menang dan awak cabut palam.
Tergamak awak buat?
Awak tak ingat, ya?
-Tak. -Sudah tentu awak tak ingat.
Awak tak ingat apa-apa.
Hei.
Jangan ketawa.
Ketawa pun tak boleh?
Tak boleh.
Selesaikan berlatih dan pergi tidur.
Esok kita sibuk.
Saya suka tempat ini. Awak setuju?
Ya.
Cantik, bukan?
Berdiri di situ.
-Pegang ini. -Kenapa?
Senyum.
Mari kita pergi.
Wah.
Dah lama tak datang ke sini.
Tempat ini pun bagus.
En. Ji.
Pentas untuk bermain gitar solo.
Itulah sebabnya awak solo.
Tempat ini pun bagus.
Ya.
-Ini sesuai jadi pentas. -Wah.
Taklah bagus sangat.
Ia sempurna.
Awak pun bergaya begini.
Mari. Saya tunjukkan tempat yang lebih baik.
Mari kita pergi.
Betul kata awak.
Tempat yang hebat.
K, apa pendapat awak?
Saya suka.
Nak buat rakaman latihan?
Memang patut buat.
Jadi...
Ya.
Boleh rakam kami dari sana?
-Di sana? -Awak bawa kabel?
-Cantik, bukan? -Ya.
-Saya akan merakam. -Okey.
Hebat.
Tapi saya rasa bahagian ini...
Kita boleh buat lebih baik...
-Hyeonseo. -Ya?
Berapa lama awak dan En. Ji bersama?
Apa?
Bagaimana awak tahu?
Memang ketara.
Saya tak beritahu sebab risau awak rasa tak selesa.
Maaf.
Hal itu takkan mengganggu saya.
Bagaimana sekarang?
Awak tiada perasaan kepadanya, bukan?
Hubungan kami sudah berakhir.
Lega saya dengar.
Apa?
Mari kita pergi.
Baiklah.
Nampak cantik dalam video. Saya akan sediakan rakaman di sini.
Baguslah.
Saya dah fikirkan.
Bagaimana dengan tajuk lagu "Da Capo"?
Maknanya "dari awal" dalam muzik.
Saya rasa sesuai dengan liriknya.
Seperti bermula semula?
Tak.
Mungkin boleh bermaksud pengulangan.
Saya suka.
Rasa macam kembali kepada permulaan.
Menarik.
Okey.
Jadi, itu tajuknya.
Awak boleh turunkan saya di sana, En. Ji.
Kita buat rakaman tak lama lagi dan awak masih bekerja?
Awak terlalu sibuk.
Saya nak selesaikan kerja yang saya mulakan.
Terima kasih.
Awak tak lapar?
Nak pesan makanan?
Ini malam Jumaat, saya kena tolong Jingyeong.
Saya terhutang budi kepadanya.
Kenapa tak suruh saya hantar ke sana tadi?
Saya nak berkemas.
Saya dah cukup berlatih dengan K
dan tiada sebab nak tinggal di sini lagi.
Saya patut pulang ke rumah.
Baiklah.
Kalau awak nak begitu.
Saya dah kemas sebahagian besar semalam.
Saya akan bawa turun beg saya.
Tak apa. Saya tolong bawakan.
Biar saya bawakan.
Awak boleh bawa?
Kenapa semakin berat?
Saya tak curi apa-apa.
Peliknya.
Sebelum ini tak seberat ini.
Hei.
Ya, saya dah balik ke Seoul.
Sebentar.
Changsik ajak minum.
Saya naik teksi saja.
Changsik, saya akan hantar lokasinya.
Di mana bar Jingyeong?
Apa?
-Maaf. -Saya datang!
Awak penyelamat.
Lama tak jumpa, Jingyeong.
Ji Suho.
Awak apa khabar?
Hei.
-Kamu berdua tak... -Tak.
Suho ajak kawannya minum di sini.
Tolong berikan soju.
Sekejap!
Suho, nanti kita berbual.
Ya.
-Changsik. -Hei.
-Masuklah. -Nak kimchi lagi.
Sekejap lagi.
Tempat apa ini? Tiba-tiba pula.
Apa yang awak buat?
Mari kita bantu mereka.
Apa? Hei.
Kita di mana?
Tempat apa ini?
Hei. Awak ini.
Sila menjamu selera.
Sudah tentu saya patut bantu.
MUMUPOCHA
Tak akan.
Saya bertegas.
Tak perlu.
Awak bantu Hyeonseo cari duit. Jadi, saya belanja minum.
-Betul tak? -Ya, Changsik.
Cuma ucapkan "terima kasih" dan minum.
Terima kasih untuk minuman.
Jangan senyum begitu.
Tak berkesan pada saya.
Mungkin berkesan pada dia.
Jingyeong.
Awak mabuk.
Makanlah snek.
Apa? Kenapa?
Rancangan gambaran besar macam Suho?
Makan lobak ini. Makanlah.
Nak minum?
Ya. Minum.
Saya harap...
mereka kembali bersama.
Saya tak setuju.
Saya tak setuju dengan awak.
Kenapa?
Sebab...
cinta itu...
indah.
Indah?
"Indah," konon.
Hei.
Awak tahu persamaan cinta dan saham?
Masanya sangat penting.
Kalau masanya tak sesuai,
hubungan takkan berjaya.
Awak pernah terluka sebelum ini?
Ya. Awak tak pernah bercinta sebelum ini?
Tak. Seumur hidup saya seorang.
Awak serius?
Di mana saya nak mula dengan awak?
Hyeonseo, arak dah habis.
Biar saya...
-Maaf! -Saya di sini.
Tak apalah.
-Di sana. -Ya.
-Awak perlu capai. -Ya. Saya dah jumpa.
Wah.
Awak pandai dalam hal itu.
Menakjubkan.
Mari kita keluar.
Apa?
-Nah. -Okey.
Saya dah kata saya nak hantar awak.
Saya dah kata kalau berjalan,
ambil masa lama.
Kenapa nak gunakan pemandu untuk jarak yang dekat?
Saya boleh balik sendiri.
Bagaimana saya nak biarkan awak jalan seorang malam-malam?
Bagaimana jika ada orang lompat keluar dari lorong?
Siapa yang akan lompat keluar?
Kita takkan tahu. Dunia di luar sana menakutkan.
Saya akan...
Saya akan bunuh mereka untuk awak.
Awak patutnya hantar COO awak balik.
Tadi dia makan tisu basah.
Apa?
-Dia makan tisu basah? -Ya.
Dulu dia buat rancangan makan.
Dia selalu makan barang apabila mabuk.
Tapi dia selalu jumpa jalan balik.
Malam ini sejuk.
Saya minta maaf.
Saya tak patut akhiri hubungan kita dengan cara begitu.
Jika saya perlu beri alasan,
ketika itu saya sangat risau.
Lebih daripada sekarang. Masih muda.
Ya,
saya pun tak tahu,
perkara yang awak lalui.
Saya tak tahu penderitaan dan ketakutan awak.
Jadi,
saya tak boleh salahkan awak seorang.
Betul?
Hei, awak terima dengan baik
buat saya rasa lebih teruk.
Betul sekali.
Ingat.
Awak terhutang budi dengan saya.
Terima kasih teman saya balik.
Ya. Pergilah masuk.
Okey. Hati-hati balik.
Pemandangan di sini sangat indah.
-Saya balik dulu. -Okey.
Apa? Hujan.
Hei, hujan turun.
Marilah.
Saya ambilkan payung.
Hyeonseo.
Nak pergi minum lagi?
Apa?
Sejam saja.
Tak semestinya di sini.
Kita boleh pergi ke bar.
Mari
kita minum.
Selama sejam.
Baiklah. Mula-mula,
tuang sedikit Sprite.
Kemudian, masukkan Screw Bar.
Screw Bar?
Serta soju, kegemaran awak.
Tuang begini dan siap!
Dah lengkap.
Cubalah.
Awak dah ada kemahiran yang luar biasa.
Apa? Terlalu biasa untuk awak?
Jangan minta lagi selepas awak rasa.
Apa pendapat awak?
Rasanya sedap!
Saya dah kata memang sedap.
-Betul. -Minuman yang sesuai untuk rasa pengar.
Baiklah, ada masa 57 minit lagi.
Minum.
Saya rasa awak lebih baik daripada saya. Alamak.
-Saya lebih baik daripada awak. -Ya.
Mulakan dengan lagu ini.
Saya tak ingat.
Main betul-betul.
Saya tak boleh.
Awak patut pergi sekarang. Dah lebih sejam.
Masa dah tamat.
Saya tak boleh buat lagi.
Saya tak boleh bersikap tenang lagi.
Saya...
betul-betul benci awak.
Saya sangat bencikan awak.
Sejujurnya saya masih benci awak.
Kalau saya jumpa awak lagi...
Semua kesakitan itu...
Saya nak balas semula sepuluh kali ganda.
Tapi saya tak boleh.
Saya rindukan awak.
lagu bonus
Awak tiada perasaan kepadanya, bukan?
Hubungan kami sudah berakhir.
Lega saya dengar.
Apa?
Saya suka awak.
Semasa saya buat lagu ini,
saya rasa ada sesuatu yang kurang,
tapi tak tahu apa nak buat.
Pada hari pertama kita jumpa,
apabila awak mainkan piano kecil itu,
rasa seperti hati saya yang kosong terisi sepenuhnya.
Saya tak nak buat awak rasa tak selesa,
tapi saya sangat sukakan awak.
Saya perlu beritahu awak.
Saya nak awak fikirkan
perasaan awak tentang saya.
Mari kita pergi.
Baiklah.
Terjemahan sari kata oleh Idariyana Mohd Seran